Multicolor Mirror-Maze

สวัสดีค่ะ
อารมณ์ตอนนี้เป็นเหมือนชื่อเอนทรี่ค่ะ มีแต่ .... เต็มไปหมด

คำถามมากมายผุดขึ้นในหัว และคำตอบที่ตัวเองหาได้ก็มีแต่ ........... ทั้งนั้น

บางครั้งเวลาเรามีปัญหาอะไร ทั้ง ๆ ที่คำตอบมันก็หาได้ง่ายนิดเดียว
แต่เราก็กลับหามันไม่เจอ ตลกดีเนอะ... ? ทั้ง ๆ ที่บางทีแค่เอื้อมมือไปจับมัน ปัญหาก็หมดแล้ว
แต่เพราะความไม่กล้า และความกลัวที่ติดตัวมาเป็นนิสัยและแก้ไม่ได้จนกลายเป็นสันดาน ....

สรุปคือตอนนี้ "เฟล"  ค่ะ

แต่พอเฟลจัด ๆ เข้าก็ร้องเพลงไปร้องไห้ไปตามอารมณ์ค่ะ....เลยวาดรูปไปด้วยอีก

แต่ก็วาดไม่เสร็จ .... เขาคือใคร(วะ ?)

——————————————— ♪ ———————————————

หลังจากตรงนี้ถ้าขี้เกียจไม่ต้องอ่านนะคะ หรือจะปิดหน้าต่างนี้ทิ้งไปเลยก็ได้
เป็นส่วนระบายค่ะ ช่วงนี้เฟลพิลึก

ที่พิมพ์แบบนี้ไปไม่ใช่เพราะไม่อยากให้อ่านนะคะ อยากให้อ่านค่ะ
อยากให้มีคนรับรู้ .... แต่ไม่อยากยัดเยียด

และถ้าอ่านแล้วอย่ามาบ่นมาว่าทีหลังนะคะ เพราะเป็นการระบายเพื่อความสบายใจเท่านั้น...
เพราะอย่างน้อยก็หวังว่าจะมีใครสักคนที่ตอบคำตอบที่เค้ายังหาไม่เจอ

โดยหวังว่ามันจะเป็นคำตอบที่แตกต่างจากคำตอบหลายสิบที่เค้าหาได้

——————————————— ♪ ———————————————

พูดตามตรง เค้าเป็นคนขี้แยค่ะ ทั้งขี้กลัว ขี้กังวล
อะไรที่มันทำให้ตัวเองดูอ่อนแอเค้ามีทุกอย่างเลยค่ะ

แม้ว่าจะไม่ใช่ความผิดของเค้า แต่ถ้ามีใครพูดว่าเค้าผิด สิ่งที่ออกมาก่อนที่สมองจะได้คิดอะไรคือน้ำตา
หลายครั้งที่คนรอบตัวทะเลาะกันและโยนความผิดมาให้ว่าเค้าเป็นต้นเหตุทั้งหมด .... เค้าก็ดีใจนะคะ

ที่พวกเขาเลิกทะเลาะกันเอง ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลเพราะเกลียดการกระทำหรือเกลียดกันและกัน หรืออะไรก็ตามแต่
แต่กลับกลายเป็นว่าคนที่โดนเกลียดกลายเป็นเค้าแทน

ถ้าเป็นหลายคนที่อารมณ์ร้อนหน่อยก็คงจะโวยวายกลับไป ...
ถ้าคนที่ใจเย็นก็จะนิ่งเงียบและพยายามไม่ใส่ใจ
ถ้าเป็นคนที่มีเหตุผลจะค่อย ๆ พูดจนกว่าอีกฝ่ายจะเข้าใจ และเลิกทะเลาะกัน
ถ้าเป็นคนที่มีความอดทน คงจะทน...จนกว่าเหตุการณ์นี้จะผ่านไป
ถ้าเป็นใคร ๆ ... คงมีวิธีหาทางออกได้ง่าย ๆ

แต่ทุกครั้งที่เค้าเจอแบบนี้ น้ำตาค่ะ ออกมาอย่างแรกเลย
ช่วงแรก ๆ น้ำตาก็มาก่อนแบบนี้แหละ กลายเป็นยัยสำออย
พอผ่านมาสักพักก็เริ่มอดทนได้นานขึ้นค่ะ แต่แล้วก็โดนกดดันจนบ่อน้ำตาแตกทุกที

"ยิ่งทนได้นานเท่าไหร่ ก็ยิ่งโดนต้อนมากขึ้นเท่านั้น"

แม้บางทีเค้าผิดจริง ๆ .... ในกรณีเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่น ลืมกรอกน้ำดื่ม (ทั้ง ๆ ที่ในตู้เย็นมีขวดน้ำอีกเป็นสิบ ๆ)
ออกไปซื้อของแล้วไม่ได้บอกที่บ้าน (แล้วดันไม่ได้รับมือถือ วันนั้นวุ่นไปทั้งวัน....อันนี้ผิดร้ายแรงค่ะ แต่โดนด่าเหมือนออกไปฆ่าคนมา)

ทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยทำมา ไม่มีอย่างไหนเลยค่ะ ที่ทำแล้วจะไม่โดนด่า
แม้แต่การเรียน ถ้าได้คะแนนไม่ดี หรือผลออกมาไม่ดีเท่าที่ควร (มันก็ควรไม่ดีอยู่หรอก ก็ไม่เคยอ่านหนังสือนี่หว่า...แต่ที่ไม่อ่านหนังสือ เหตุผลมันต่อเนื่องมาจากสอบได้คะแนนดีค่ะ) ก็จะโดนว่า ... อันนี้ยอมรับได้ค่ะ แต่ถ้าสอบได้ที่ดี ๆ มักจะโดนพูดใส่ว่า "ทำได้แค่เนี้ยเหรอ ? ดูอย่างอ.สิ ดูอย่างน.สิ เขายังทำได้ดีกว่าเราตั้งเยอะ แล้วเรากลับทำได้แค่เนี้ยนะ ?" (อ และ น นามสมมติ ไม่อยากจะพาดพิงให้เจ้าตัวรู้...)
และตั้งแต่เด็กจนปัจจุบันก็จะโดนเปรียบเทียบตลอดค่ะ
เทียบตั้งแต่กับเด็กอัจฉริยะแถวบ้านยันเพื่อนรุ่นเดียวกันไปจนถึงรุ่นพี่รุ่นน้า (ที่ทำงานหาเงินได้แล้ว)

โดนเปรียบเทียบกับคนที่เก่งกว่ามาตั้งแต่จำความได้ค่ะ
แม้ว่าตัวเค้าเองจะไม่ได้เก่ง หรือสมองดีอะไร แต่เค้าก็ไม่ได้โง่อะไรนัก .... แต่ก็ไม่มีอะไรที่ตัวเองทำแล้วมันถูกซักทีค่ะ

จนตอนนี้กลายเป็นคนขี้กลัวค่ะ
กลัวมันทุกอย่าง

กลัวว่าจะทำอย่างนั้นพลาด กลัวว่าจะทำอย่างนี้ผิด กลัวว่าจะทำอะไรให้ใครไม่พอใจ
กลัวว่าปัญหาที่เจอเราจะแก้ผิดวิธี กลัวว่าสิ่งที่เราพูดไปจะทำให้ใครต่อใครจงเกลียดจงชังเรานักหนา

แม้แต่เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ อย่างงานบ้าน หรือการดำรงชีวิตก็กลัวค่ะ

กลัวว่ารีดผ้าผิดวิธีแล้วจะโดนด่ายับ กลัวว่าถูพื้นผิดลำดับ (ปกติถูจากชั้นบนลงล่าง ต้องกวาดก่อน แล้วดูดฝุ่น แล้วตามด้วยถู)  กลัวว่าเวลาทำกับข้าวจะหยิบพวกวัตถุดิบหรือเครื่องปรุงผิด กลัวว่าเก็บจานชามช้อนส้อมผิดที่แล้วจะโดนดุ กลัวว่าซักผ้าไม่สะอาด กลัวว่าแยกเสื้อผ้าผิดประเภท กลัวมันให้หมดค่ะ

อย่างเวลามีคนขอให้วาดรูปให้ยังกลัวเลยค่ะ
กลัวว่าเขาจะไม่พอใจ กลัวว่าจะไม่ถูกใจเขา กลัวว่ามันจะแย่เกินไป กลัวว่าเรา......ทำได้แค่นี้ ?
แค่เล่นเกมยังไม่กล้าเล่นกับคนอื่นเลยค่ะ กลัวว่าจะไปถ่วงเขา

ตอนนี้ไม่มีอะไรเลยที่ทำแล้วไม่กลัวยกเว้นอะไรที่ทำแล้วมันไม่มีผล หรือเกี่ยวข้องกับคนอื่นนอกจากตัวเอง
ตอนนี้เลยไม่สามารถทำงานอะไรร่วมกับใครได้เลยค่ะ ...

จริง ๆ มันก็เป็นแบบนี้มาพักใหญ่ ๆ แล้ว (หลายปีแล้ว) แต่ก็พยายามเข้าสังคม (แบบนิด ๆ หน่อย ๆ ...) มาตลอด
พยายามหากลุ่ม เข้ากลุ่ม และทำงานเป็นกลุ่มให้เป็นชิ้นเป็นอันบ้าง
เพราะชีวิตมหา'ลัยมันผ่านด้วยตัวเองคนเดียวไม่ได้ ..... (อย่างรายงานหรือโปรเจคอะไรงี้)

แต่ทุกครั้งที่ทำงานอะไรที่ไม่ใช่แค่ต้องรับผิดชอบแค่ตัวเองคนเดียว....มันก็จะล่มไปตลอด
เพราะความกลัว ความกังวลมันคอยกัดกินจิตใจ และไซโคมันเข้าไปค่ะ ว่าเค้านี่แหละจะถ่วงคนอื่น
เค้านี่แหละจำทำให้มันเละไม่มีชิ้นดี ....

ปกติก็มีเฟลบ้าง เครียดบ้างกับเื่รื่องความกลัวพวกนี้
แต่ไม่เคยรู้สึกเหมือนตัวเองมืดแปดด้านหาทางออกไม่เจอเหมือนโดนขังอยู่ในห้องมืดเล็ก ๆ ที่ไม่มีทางออกแบบนี้เลย

ตอนนี้เค้าก็ยังอยู่ในห้องนี้อยู่ค่ะ เพียงแต่ต่างจากที่พูดไปคือห้องนี้มีประตูทางออกนับร้อย ....
แบบนี้มันยากยิ่งกว่าไม่มีประตูให้เสียอีก

ตอนนี้สมองมันตื้อไปหมดค่ะ เพราะปกติแล้วเค้าจะเป็นคนที่พูดอะไรวกไปวนมา ....
เค้าเป็นคนที่มีคนมาปรึกษาปัญหาเยอะมาก เพราะเค้าเข้าใจปัญหาอะไรพวกนั้นดี (แต่ไม่ดีเท่าคนที่ประสบปัญหากับตัวเองหรอกค่ะ) และเค้าหาคำตอบให้เขาได้ และเค้าก็หาคำตอบให้ตัวเองได้ด้วย

เพียงแต่เค้ากลัวเกินไปที่จะทำมันแค่นั้นเอง ...

——————————————— ♪ ———————————————

เทอมนี้ไม่อยากเรียนเลยค่ะ .... เอาจริง ๆ คือไม่อยากเรียนอีกแล้ว....(กับที่นี่)
มีปัญหาเยอะแยะมากมายไปหมดกับสังคมของมหา'ลัยนี้...

เค้ามันเป็นพวกธรรมดาค่ะ
ไม่สามารถไปยืนเชิดหน้าชูตาอยู่ร่วมกับสังคมที่เต็มไปด้วยสาว ๆ ใส่ส้นเข็มกระโปรงสั้นแบกกระเป๋า LV Hermes Dior Gucci Chanel Kipling และอื่น ๆ อีกมากมายบานตะไท วัน ๆ เข้าห้องน้ำยืนโบ๊ะหน้าทาปาก และหนุ่ม ๆ ที่ดูดีมีสไตล์ กูหล่อ ๆ กูรวย ๆ และทั้ง 2 เพศ (รวมไปถึงเพศที่ 3 ด้วย) ก็เอาแต่ชี้นิ้วสั่งเวลามีงานทำ และเที่ยวกลางคืนอีกต่างหาก.....

เป็นคนธรรมดาค่ะ ที่พอเดินผ่านแล้วพบเจอคนเหล่านี้จะโดนมองด้วยสายตาเหยียดหยามมาก
ก็ตูเป็นคนธรรมดา ไม่รวย ไม่เลิศ ใครจะทำไม ....

แต่ด้วยเพราะที่เข้ากับคนประเภทเหล่านี้ไม่ได้นี่แหละค่ะ
งานกลุ่มมันเลยไม่มีซักชิ้น ... (เพราะไม่มีกลุ่ม)

สรุปคือ ทั้งหมดที่พล่ามมาในเอนทรี่นี้
ต้นเหตุมาจากปัญหาในมหาวิทยาลัยค่ะ ..... โดนบังคับให้เข้าเรียนที่นี่
ที่ที่ไม่มีสาขาที่อยากเรียน ที่ที่สอนให้เราเป็นเจ้าคนนายคน ที่ที่ไม่ได้สอนให้เราทำอะไรเอง ..... (ยกเว้นเรื่องการติดต่อเรียนต่อ หรือลงทะเีบียนเรียนเทอมหน้า .... ซึ่งไม่ได้สอนเหมือนกัน แต่จะให้ทำเอง)

——————————————— ♪ ———————————————

วันนี้ขอตัวไปก่อนล่ะค่ะ ... ปวดหัว ปวดตับ ปวดเอว ปวดหลัง ปวดนิ้ว ปวดไปทั้งตัว...

สำหรับคนที่อ่านมาจนจบถึงตอนนี้แล้วไม่บ่นอะไรใส่เค้าเลย....ขอบคุณมากค่ะ
เค้ามันก็แบบนี้แหละค่ะ ... ปัญหามี...ทางออกมี
แต่ก็กลัวที่จะทำ

จะว่าเค้าปัญญาอ่อน งี่เง่า โง่บรม หรืออะไรก็ได้นะคะ
ที่กลัวอะไรกับเรื่องแค่นี้ ...

แต่ถ้าไม่ใช่เพราะที่ผ่านมาไม่เคยทำอะไรถูกเลยสักครั้งเดียว คงจะไม่เป็นแบบนี้ล่ะมั้งคะ ? .... มั้งนะ
ใกล้ครบรอบแล้วค่ะ ... ครบรอบ 7 ปีกับความกลัว

สวัสดีค่ะ